تبليغاتX
باز هم زندگی

باز هم زندگی

کار دنیا

 

بخدا خجالت داره این چه کامنت های که  گذاشتین 

اینقدم ترسو هستین که هیچ نشونه ای نزاشتین که تو....

 متاسفم واسه این همه بی فرهنگی   واقعا جهان سوم که میگن به شماها میگن

متاسفممممممممممم

کامنت های ادمهای با شعور وبیشعور چقد مگه دعوتتون کرده بودم که امدی نظر دادی


اکثر وقتا وقتی یه چیزو می خوای در دسترس نیست یا اینکه هست و نمی تونی

 ازش استفاده   کنی.وقتی احتیاج داری گریه کنی اشکت در نمی یاد اما وقتی دلیلی

 برای گریه نداری دلت می    گیره ومی زنی زیر گریه مثل عصرای جمعه...

وقتی به خاطر یکی از دوستات همه کار می کنی اما وقتی بهش احتیاج داری

 هیچ کاری واست نمی کنه چون ارزشی برات قایل نیست.در عین حال یکی دیگه

 از دوستات همه کار واست می کنه اما توبراش ارزشی قایل نیستی .

وقتی دیونه وعاشق یه نفر شدی خیلی کارا می کنی که اونو عاشق خودت کنی

 حتی غرورت رو زیر پا می ذاری اما طرف مقابلت مثل بی نهایتی می مونه که

 با عشق و غرور تو جمع می شه اونوقت دوباره می شه همون بی نهایت با این

 تفاوت که دیگه عشق وغروری واسه تو نمونده.وای به حال اون بیچاره ای که تو

 رو دوست داره اون وقت تو نقش بی نهایت رو بازی میکنی.

وقتی احتیاج به دلداری هیچ کس این کارو واست نمی کنه اما وقتی احتیاج

 نداری این قدر نصیحتت می کنن که می زنی به سیم آخر.

یکی دیگه از قانون های مسخره دنیا همینه تا وقتی چیزیو می خوای نمی تونی

 بهش برسی اما وقتی خسته می شی و دیگه نمی خوایش اون وقت پیداش می شه

 حالا تویی که نه بهش احتیاج داری نه ازش خوشت میاد...

+ نوشته شده در  پنجشنبه دهم تیر 1389ساعت 1:52  توسط روناک  | 

غم نبودنت...

 

 

    لحظه ای که تمام وجودمان از التهاب عشق سوخت


  آنقدر که تاب و توان از کف دادیم و با پاهای برهنه بر روی ساحل راه رفتیم


  تا شاید اندکی از التهاب درونمان در خنکای ساحل آرام گیرد

  چه لذت بخش است وقتی که روی ساحل جز رد پای من و تو چیز دیگری نیست


  هنوز حُرم داغ نفس هایت را که بر روی صورتم می پاشیدی احساس میکنم


  هرگز آن لحظه که صورتم را غرق در بارقه های عشق درونت می کردی از یاد نخواهم برد


  یادت هست روزی که دستت را به دستانم دادی و تمام وجودم را آتش زدی؟


  آن روز نمی دانستم چرا می سوزم؟!

  ولی حالا خوب میفهمم که دستانت پیام آور آتش درونی  ات بودند


  اکنون نیز دارم می سوزم؟! ولی نه از گرمای عشق تو


  از غم نبودنت، از اندوه دوریت!؟


  و چه زجر آور است این سوختن، که حتی دریا دریا آب هم نمی تواند لحظه ای آرامش کند


  بی تو حتی دیگر ساحل هم پاهای آتشینم را در خنکای آ؛وشش نمی گیرد !؟


  انگار او هم به دوتایی بودن رده پاها عادت کرده و حالا رد پای تنهای من برایش غریبه است


  آه ای محبوب من، بی تو دنیا هم مرا آتش میزند

                                                  هنوز به یاد اوردن لحظه رفتنت

                                                                دلمو میلرزونه

                                                                            یادت گرامی وروحت شاد...    

                                   به یاد سالها پیش همین ماه...

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و ششم خرداد 1389ساعت 23:39  توسط روناک  | 

یادته؟...

  

 

          دوستت داشتم......

                        یادته؟؟؟؟؟؟؟؟

        گفتم:دوستت دارم.................

        گفتی:کوچیکی واسه دوست داشتن......

 

                          رفتم تا بزرگ شم............

 

       اما اینقدر بزرگ شدم که یادم رفت دوست دارم...................................

+ نوشته شده در  چهارشنبه نوزدهم خرداد 1389ساعت 2:26  توسط روناک  | 

دل یا عقل

 

 

       دل دلیلی دارد   که

          

                  عقل از ان اگاه نیست.......

  

                                           !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

 

                            بازم برگشتم نمیدونم تا کی ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

+ نوشته شده در  چهارشنبه دوازدهم خرداد 1389ساعت 14:33  توسط روناک  | 

بازگشت

  

 

  پسرجوانی به نام "هیو"عادت داشت از کبوترهای کهنزدیک خانه اش

  زندگی می کردند مراقبت کند. یک بار  یکی از انها را زخمی یافت

   معالجه اش کرد غذایش داد وروی پای راست ان کبوتر برچسبی با

   شماره ۱۶۷ نصب کرد.

   زمستان سال بعد "هیو" مجبور شد به طور اظطراری جراحی شود.

   در حالی که در بیمارستانی بسیار دور از خانه اش بستری بود صدای

   برخورد چیزی را با پنجره اتاقش شنید. از پرستار خواهش کرد پنجره

   را بگشاید.

    کبوتری وارد اتاق شد وروی سینه پسرک نشست.

   بر پای راست کبوتر برچسبی با شماره ۱۶۷  دیده می شد.

       

                          تموم شد  ولی  یه  سوال   ما ادمها؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

                                                               نمیدونم !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! 

+ نوشته شده در  یکشنبه یکم آذر 1388ساعت 20:6  توسط روناک  | 

زندگی

 

 عاشق شدن یعنی وقتی که اون توی اغوشت خوابش میبره و....

   توی رویاهات بیدار میشه...

+ نوشته شده در  پنجشنبه نوزدهم شهریور 1388ساعت 1:4  توسط روناک  | 

باید فراموشت کنم

باید فراموشت کنم .چندیست تمرین می کنم

من می توانم ! می شود ! آرام تلقین می کنم

حالم ، نه ، اصلا خوب نیست ....تا بعد، بهتر می شود ....

فکری برای این دلِ آرام غمگین می کنم

من می پذیرم رفته ای و بر نمی گردی همین !

خود را برای درک این ، صد بار تحسین می کنم

کم کم ز یادم می روی . این روزگار و رسم اوست !

این جمله را با تلخی اش ، صد بار تضمین میکنم .


+ نوشته شده در  سه شنبه دوازدهم آذر 1387ساعت 15:44  توسط روناک  | 

دل ازرده

      اوکه باید برود با دل ازرده منم

     من از این قائله باید به بیابان بزنم

     من از این قائله باید به بیابان که کم است

     منواین قائله هر جا بروم باز غم است

     او که تا اخر خط امدو برگشت منم

     او که هر روز خدا دور تومی گشت منم

     او که هر لحظه تقلای مرا دید تویی

      او که احساس مرا از دل من چید تویی

 

     دیشب اتز بعد تماس تودر ان خواب الود

     همه اش این غزل این حادثه در ذهنم بود

     عشق تو این هوس پوچ که سازنده ی توست

     این لجن زار که سازنده اینده ی توست

     این نفسهای جوانی که تو پیرش کردی

     دل ازاده من را که اسیرش کردی 

     خواب بودم که تو با اسم صدایم کردی

     بین ان مخمسه شوم رهایم کردی

     باز هم حرمت این خانه به دوشت گم شد

     در هوسهای تو بانوی خموشت گم شد

     

     باز هم دختر دیوانه پر از حسرت توست

     باز هم سفره وائینه پر از حسرت توست

     باز شبگرد غزلهای شبانگاهانم

     مطمئن باش که دیوانه تو می مانم

     شب درد و شب یاءس و شب حرفم با تو

     همه هستند در این ثانیه ها  الا تو

     

    هرزه و غربتی و مرد نمای تو فقط

    جاده تا جاده در این شعر صدایی تو فقط

    چقدر امدی و رفتی وهی بد کردی

    راه چشمان هزار اینه را سد کردی

    چقدر امدی رفتی وهی بر گشتی

     دور عشق و هوس و دورخودت میگشتی

 

     تو که رفتی غزلم جاری وجاری تر شد

     شاد وقبراقی من مثل گلی پر پر شد

     شب میعاد تو با ساده دلی دیگر شد

     پشت پای قدمت شاعری افسونگر شد

     تا کجا با تو در این شهر رها باشم من

    با تو باشم ونه انگشت نما باشم من

   

     صبر کن جای تو اینجاست   نباید بروی

    بی تو این قافله تنهاست     نباید بروی

    زیرک ابلیس ترین مرد زمینی   اینجا

    بهترین نقطه دنیاست    نباید بروی

    صبر کن فرصت خوبیست   تو باید باشی

    شب اینجا پر لیلاست    نباید بروی

    من چه باشم چه نباشم بدن بی روحت

    متعلق به همین جاست   نباید بروی

  

     او که باید برود با دل ازده منم

    من از این قائله باید باید به بیابان بزنم

    من از این قائله باید به بیابان که کم است

    ... من واین قافله هر جا بروم باز غم است...    

 

     

+ نوشته شده در  جمعه نوزدهم مهر 1387ساعت 17:42  توسط روناک  | 

سفر ایستگاه

 

           قطار می رود

          تو می روی

          تمام ایستگاه می رود

         

         و من چقدر ساده ام

         که سالهای سال

         در انتظار تو

         کنار این قطار رفته ایستاده ام

         و همچنان

                  به نرده های ایستگاه رفته

                                                تکیه داداه ام!!!

+ نوشته شده در  جمعه یکم شهریور 1387ساعت 14:0  توسط روناک  | 

یه پرواز....یه اغاز.....

 

   یه پرواز٬یه اغاز....

 

   یه شروع جدید که حتی  حافظ هم تاییدش کرده:

   دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند                وندران ظلمت شب اب حیاتم دادند

   بیخود از شعشعه پرتو ذاتم  کردند                   باده از جام تجلی  وصفا تم دادند

   چه مبارک سحری بود چه فرخنده شبی           ان شب قدر که این تازه براتم دادند

   بعد از این روی من واینه وصف جمال                که در انجا خبر از جلوه ذاتم دادند

   من اگر کامروا گشتم وخوشدل چه عجب           مستحق بودم و اینها بزکاتم دادند

   هاتف انروز به من مژده این دولت داد               که بدان جوروجفا صبرو ثباتم دادند

   این همه شهد شکر کز سخنم میریزد              اجر صبریست کزان شاخ نباتم دادند

                               همت حافظ وانفاس سحر خیزان بود

                                   که زبند غم ایام نجاتم دادند

 

میلاد

       منجی عالم 

                 مبارک باد

+ نوشته شده در  شنبه بیست و ششم مرداد 1387ساعت 23:55  توسط روناک  |